In 1999 vertelde mijn vriend mij dat ik ’s nacht masturbeer. Ik wist niet wat ik hoorde, want ik kon mij er niets van herinneren. Hij vertelde dat hij mij niet geloofde. Hij was ervan overtuigd dat ik wakker was. Volgens hem gebeurde het allemaal te stiekem om te kunnen slapen. En, helaas, is zijn mening tot op de dag van vandaag, niet veranderd.

Ik dacht dat ik ter plekke gek werd en wist níet wat ik moest doen. Dus heb ik mijn huisarts gebeld. Misschien had hij er eerder mee te maken gehad of ervan gehoord. Ik vertelde wat er was gebeurd, maar hij had er nog nooit van gehoord en zag het ‘probleem’ niet. Hij vond dat mijn vriend het maar moest accepteren en dat het niet mijn probleem is, maar zijn probleem. Er gebeurde immers wel vaker rare dingen gedurende slaap? En daar kon ik het eigenlijk wel mee doen. Geen advies, geen steun, geen hulp. Ik stond dus met lege handen.

Toen kwamen er zoveel vragen in mijn hoofd: “Waar moet ik nu heen? Wie kan mij helpen? Hoe kan ik er vanaf komen? Zijn er meer mensen? Waarom doe ik dit? Hoe lang al? Hoe kan ik bewijzen dat ik me er echt niets van kan herinneren?” Aangezien ik niet bepaald een leuk verleden heb met relaties, en nooit geleerd heb te masturberen, dacht ik dat het misschien wel psychisch kon zijn. Therapie leek een goede optie om antwoorden te vinden. Gelukkig vond ik een geweldige seksuologe/psychologe. Ook zij had hier nog nooit van gehoord, maar van haar kreeg ik gelukkig wel de steun die ik zo nodig had. Ze dacht met me mee en zocht ook naar oplossingen en antwoorden. Elke week ging ik met haar praten en ik ben nog steeds bij haar.

Ze raadde me aan een afspraak te maken met een slaapneuroloog in Ede. Dat heb ik meteen gedaan en, samen met m’n vriend, ben ik gegaan. Ook deze gespecialiseerde slaapneuroloog had nog nooit gehoord van deze stoornis. Ik voelde me toen zo ontzettend alleen. Ik was ervan overtuigd dat ik de enige in de hele wereld was met deze aandoening. De neuroloog wilde een EEG maken, om te kijken of er onregelmatigheden in mijn hersenactiviteit te vinden was gedurende mijn slaap. De EEG moest ik 24 uur "dragen" en terug komen om alles weer te laten verwijderen. Een paar dagen later kreeg ik de uitslag: "alles was goed." ‘Fijn’, zou je denken. Nou, niet voor mij. Ik wilde juist dat er wat onregelmatigs te zien zou zijn, zodat dat mijn vriend zou overtuigen dat ik hem de waarheid vertel(de). Dus stelde de neuroloog voor het nog een keer te "proberen." W eer moest ik 24 uur ‘voor aap lopen.’ En weer niets te zien. Wat mijn de gedachten van mijn vriend misschien wel zelfs deed bevestigen, dat ik wakker was en het zelf kon regelen, anders zou er toch iets op de EEG te zien zijn, toch? Voor mij dus heel teleurstellend en voor de neuroloog een afgeronde zaak. Meer kon hij toch immers toch niet doen?

Hij raadde nog wel aan mezelf 's nachts te gaan filmen. Misschien konden we iets vastleggen. En, misschien, zou het wel over gaan als ik onbewust wist dat ik gefilmd werd. Dus heb ik een camera gekocht en ben begonnen met mezelf te filmen. Terwijl ik van de ene instantie naar de andere liep begon ik ook te zoeken op het internet voor meer informatie. Het bleek heel erg moeilijk te zijn ook maar iets te vinden over ‘slaapseks.’ Heel frustrerend, omdat ik bevestiging nodig had dat ik niet de enige was. Dus je kunt je wel voorstellen dat ik dan ook heel erg opgelucht was toen ik de website van Michael Mangan vond. Alsof er een olifant van mijn borst rolde. De website heeft ook een forum, en ik heb alle verhalen van lotgenoten gelezen. Het was heel fijn hun verhalen te lezen. Steun te vinden. Bevestiging te krijgen dat ik niet gek was, en niet alleen. Niet lang daarna werd ik ‘boos’ op de slaapneuroloog in Ede. Waarom had hij geen onderzoek gedaan om mij te helpen? Dat is toch zijn vak? Dus heb ik een brief geschreven waarin ik mijn gevoelens uitte. Verhalen en artikelen van het internet uitgeprint en opgestuurd. In de tussentijd bleef ik doorzoeken naar nieuwe methoden, oplossingen, antwoorden, manieren om ervan af te komen en bewijs dat ik echt slaap en de waarheid vertel(de) aan mijn vriend.

Ik had wel eens gehoord dat iemand gestopt was met roken door middel van hypnose, dus ben ik op zoek gegaan naar een hypnotiseur. Misschien kon hij mij onder hypnose brengen en mijn hersenen vertellen op te houden. Ik vond al snel uit dat volledige hypnose niet meer uitgeoefend werd in Nederland, met oog op de eventuele nadelige gevolgen. Hypnotherapie kwam het dichtst bij, dus elke week op en neer met de trein richting Utrecht. Maar na enkele weken zat er nog steeds geen verbetering in mijn verstorende gedrag, dus ben ik gestopt met de hypnotherapie. En weer geen antwoorden/oplossingen. Ik wilde niet opgeven, maar het is wel heel frustrerend om telkens tegen een muur aan te lopen. Het heeft lang geduurd voordat ik eindelijk 'bewijs' op een gefilmde band vond. Dit ook omdat ik een laken over me heen had (tegen de kou.) En bij een man is het veel makkelijker te zien als hij masturbeert, dan bij een vrouw. Vrouwen hebben immers niet altijd veel beweging nodig.

Op deze specifieke band gebeurde het dus, en het was goed zichtbaar, aangezien ik geen lakens over me heen had. We wisten al wel dat ik 's nachts masturbeer, maar door de videoband werd het op dat moment wel een feit. Maar helaas konden we niet vaststellen of ik nou sliep of wakker was. En aangezien dat het hart is van onze discussies. Niet het doen of niet doen, maar de waarheid versus het liegen. Dus, we waren nog steeds geen stap verder. Ik ben dan ook maar gestopt met mezelf te filmen, omdat we daar toch niets mee opschoten. Maar wat moest ik nu doen?

Ik begon steeds meer genoeg te krijgen van het filmen, de psychologen, neurologen, instanties, therapieën, etc. Ik raakte steeds meer gestrest en gefrustreerd. Ik liep op m’n tenen. Wachtend totdat de volgende ruzie zou uitbarsten. Het vertrouwen in onze relatie ging omlaag. Wist niet wat ik nog meer kon doen om te bewijzen dat ik de waarheid spreek/sprak.

En natuurlijk ben ik vaak heel boos op mijn vriend, omdat ik het gevoel heb dat ik de enige ben die voor onze relatie vecht. Hij steunt me niet in al de dingen die ik doe, want voor hem ben ik me bewust van wat er zich 's nachts afspeelt. Ik kan met hem niet over mijn angsten en ervaringen praten, omdat ik van tevoren al weet dat hij me niet gelooft. Toen vond ik de ‘antwoord’ brief terug van de slaapneuroloog uit Ede, naar aanleiding van de brief die ik hem gestuurd had. Hierin schreef hij dat hij wat meer onderzoek had gedaan en een medicijn had gevonden dat nog wel eens kon helpen. Ik had zelf al wel wat medicijnen gevonden op het internet en besloot terug te schrijven. Waarop ik weer een antwoord kreeg met de vraag of ik geen nieuwe afspraak wilde maken. Dat heb ik gedaan en mijn vriend en ik zijn gegaan. Ik was best opgewonden, want het gaf me nieuwe hoop. Een strohalm om aan vast te houden. De neuroloog wilde dat ik clonazepam ging uitproberen. Ik kreeg een recept mee en ben begonnen met 0,5 mg per nacht. Het zag er allemaal heel goed uit en er gebeurde (naar ik weet) niets. Onze relatie kwam weer in rustig vaarwater terecht en we kregen ons vertrouwen in elkaar en onze relatie weer een beetje terug.

Een half jaar later moesten we terug naar de neuroloog om te evalueren. Toen hebben we besloten om de dosering te halveren en te kijken hoe dat zou gaan. Twee weken later was het weer mis. En natuurlijk volgde er een enorme ruzie. Ik dacht echt dat deze keer het definitieve einde van onze relatie zou zijn. We hadden er al zo vaak ruzie over gehad, zo vaak dat het ‘uit’ was gegaan, want we kwamen elke keer weer op hetzelfde punt terecht. Het is een onderwerp waar we waarschijnlijk wel nooit uit zullen komen en heel erg moeilijk is om te bewijzen. En elke keer als we er ruzie over hebben, vernietigd het iets van onze relatie en onze gevoelens voor elkaar. Daarnaast is het heel frustrerend om elke keer een ruzie te hebben over hetzelfde onderwerp zonder een stap verder te komen. Er is geen 'grijs gebied' waarin we kunnen schipperen. Want hoe kan ik schipperen als ik niet eens weet wat ik doe? Het is zijn woord tegen het mijne. En het begint onze hele relatie te beïnvloeden. Hij denkt: "Wat houdt ze nog meer voor me achter?" En ik loop op m'n tenen, omdat ik weet dat hij mij niet gelooft/vertrouwd. Hij zegt dat hij mij in het dagelijkse leven wel vertrouwd, maar psychologisch gaat het mij veel verder. Het is zo'n groot probleem geworden in m'n hoofd, dat ik het gevoel heb dat ik alles naar hem toe moet verantwoorden. Bewijzen dat ik hem altijd de waarheid vertel. Het wordt een vicieuze cirkel, die heel moeilijk te doorbreken is. Mijn vriend wil me heel erg graag geloven. Maar in de storm van de ruzie is er maar één oplossing voor hem. En dat is dat ik hem de (zijn) waarheid ga vertellen. Hij gelooft, op dat moment, dat ik hem de (zijn) waarheid niet meer kan vertellen, omdat ik al zo lang zou liegen dat ik niet meer terug zou kunnen. Wat helemaal niet waar is, omdat ik weet dat ik hem alles kan vertellen. En zoals ik altijd tegen hem zeg: "Ik heb liever dat hij vertrekt en de waarheid weet (zijn waarheid in dit geval), dan dat hij vertrekt en denkt dat ik onze relatie opzettelijk heb kapot gemaakt."

Het is niet het masturberen op zich waar hij moeite mee heeft. Maar hoe het gebeurt... stiekem. Ik controleer of hij slaapt of niet. Ik draai me om als ik het niet zeker weet. Stop, wanneer hij zich beweegt. En wanneer hij mij details verteld over hoe het allemaal gebeurt, dan verander ik mijn methodes/gedrag. Allemaal heel verdachte dingen, wat hem weer meer achterdochtig maakt. Want als ik echt zou slapen, waarom veranderd mijn gedrag/methodes dan? Maar wanneer de storm van de ruzie weer is gaan liggen en we er rustig over kunnen praten, geloofd hij wel wat ik hem vertel. Hij ziet ook wel wat ik allemaal doe om antwoorden, oplossingen en bewijs te krijgen. Dat ik hem nooit een reden heb gegeven me niet te geloven/wantrouwen. Hij ziet ook mijn pijn, verdriet en frustratie. Maar wanneer het weer gebeurd, vervaagd alles waar we over gesproken hebben en vindt hij het heel moeilijk te geloven dat ik slaap. We woonden altijd apart, met oog op dit 'probleem', maar na de laatste ruzie heeft mijn vriend besloten bij me in te trekken. Hij vindt het beter om er elke dag mee om te gaan, i.p.v. alleen de weekenden/vakanties. Ik ben dat wel met hem eens, maar er blijft altijd een beetje angst bij mij hangen. Samen wonen met hem is heerlijk, maar 's avonds naar bed gaan blijft altijd moeilijk. Voordat ik ga slapen doe ik toch snel even een schietgebedje. Dan hoop ik dat het niet zal gebeuren en we de volgende morgen gelukkig in elkaars armen wakker worden.

Ik ben gestopt met het zoeken naar bewijs, aangezien het een averechts effect heeft bij mijn vriend. Voor hem is het alsof ik mezelf probeer 'in te dekken.' Ik heb de dosering van clonazepam weer verhoogd naar 0,5 mg. En ik houd elke dag een 'controlelijst' bij. Hierop noteer ik of er iets gebeurd is de avond ervoor. Of ik ongesteld ben of niet. Hoeveel milligram clonazepam ik heb genomen. Of ik heb gedroomd of niet. Dat soort dingen. Dit dwingt ons om er elke dag aandacht aan te besteden en er over te praten. Communicatie is essentieel en dat heeft ons door elke ruzie heen geholpen. Zonder communicatie en onze liefde voor elkaar waren we al lang geleden uit elkaar gegaan.

Redenen die ik heb bedacht waarom ik aan slaapseks zou kunnen lijden:

	Rook regelmatig een jointje. Misschien is dat een trigger. Ben wel een tijd gestopt (hij niet) om te kijken of er wat zou veranderen. Helaas niets duidelijks op te merken met of zonder
	Zoals ik op mijn website schreef: “Slaapseks is vergelijkbaar aan meerdere persoonlijkheden, omdat in slaap, de slaapsekser in wezen een andere persoon is of heel anders zou kunnen handelen dan hun “wakkere” karakter of persoonlijkheid. ” Wat in mijn geval wel zo is. Ik ben een heel enthousiast, open en eerlijk persoon. Een open boek. Maar toch, slaapseks schijn ik 'stiekem' uit te voeren
	Geen geweldige seksuele en mentale ervaringen met voorgaande relaties
	Ik heb een geschiedenis met parasomnias. Ik knars m'n tanden sinds mijn jeugd

Naar boven

Update (oktober 2003)
Update (november 2006)

Het bovenstaande is nu zo'n 6 maanden geleden geschreven en eind juli, heeft mijn ex (weer) een punt achter onze relatie gezet. En wat was ik verscheurd! Na de zoveeeeeeelste ruzie trok ik het niet meer en heb ik hem een ultimatum gesteld. Ik zou een weekend weg gaan, zodat hij kon nadenken of hij slaapseks wel of niet zou kunnen accepteren. Dat weekend is er ook gekomen en toen ik weer thuis kwam zei hij, recht in mijn ogen, dat hij het nooit zou accepteren of geloven. Hij wist gewoon 100% zeker dat ik me bewust ben van het gebeuren.

En daar zat ik dan. Eigenlijk wel een beetje verstomt. We hadden in het weekend nog gebeld en heel leuke gesprekken gehad, die er niet op deden duiden dat het mis zou gaan. Heb hem voor het weekend heel duidelijk gezegd, dat wat hij ook mocht beslissen, ik zou accepteren c.q. respecteren. En dat heb ik dan ook gedaan. Heb de eer, voor de eerste keer écht, aan mezelf gehouden en mijn tas weer gepakt, die ik dat weekend mee had gehad, en ben naar vrienden gegaan. Dan kon hij zijn spullen pakken. Hij zou deze vrienden bellen, wanneer hij vertrokken zou zijn uit m'n appartement.

Heb me, denk ik, nog nooit zo eenzaam gevoeld. Ik wist dat niemand voelde wat ik voelde. Iedereen was er voor mij, maar toch voelde ik me heel eenzaam. Heb zo hard gestreden. En dan is nu dan toch (weer) mijn nachtmerrie werkelijkheid geworden. De dag dat mijn ex vertrokken was, heb m'n mams gebeld om met mij mee te gaan naar het appartement. Ik wilde er niet alleen heen. Wist dat het zo raar zou zijn. Maar toen ik bij mijn vrienden wegreed, had ik toch in één keer het gevoel dat ik het toch alleen moest doen. Dat het me sterker zou maken en omdat ik er toch alleen doorheen moest. Maar oei, wat was dat zwaar. Deed mijn eenzaamheid niet ten goede.

Ik ben het hele appartement doorgelopen. Huilend. Veel door mijn handen laten gaan. Ik wist ook al precies wat hij vergeten zou hebben. Heb die spulletjes dan ook direct bij elkaar gelegd. Paps stond op het antwoordapparaat. Hij had mijn ex 's ochtends nog gesproken en wist dus al wat er aan de hand was. Ik moest hem direct bellen als ik het berichtje hoorde. Dat heb ik later ook gedaan en hij is direct gekomen. Zo onwijs lief. Hij weet vaak met dit soort situaties niet om te gaan, maar hij stond er direct. M'n vader had m'n ex gevraagd of deze keer definitief weg kon blijven, aangezien hij zo al zo vaak was weggegaan en toch weer terug was gekomen. Mijn ex heeft daar niet op geantwoord. Ik vind het wel onwijs lief van mijn paps, dat hij voor zijn "kleine meisje" is opgekomen.

Ben later met mijn vader meegelopen naar de auto en ben naar mijn mams gegaan. Ze vond het allemaal zo moeilijk voor mij. Ze heeft in die 4 1/2 jaar ook heel wat te verduren gehad. Ik ben wel haar dochter en zij moest toezien wat er allemaal met mij gebeurde. In die 4 1/2 jaar is zij mijn steun en toeverlaat geweest en heb vele gesprekken met haar gevoerd. En ook nu weer heeft ze me weer heel goed opgevangen.

Op de dag dat het pakketje, met vergeten spulletjes, bij mijn ex arriveerde, belde hij 's avonds. Hij wilde weten of het goed met me ging. Ik had een kaartje in het pakketje gestopt met een korte tekst en ook dat ik het zou kunnen waarderen als hij contact zou houden. Had absoluut niet verwacht dat hij zou bellen. Op de één of andere manier was het allemaal anders deze keer. Het voelde meer definitief. Nou, ik heb me dan ook wat afgehuild. Had ook helemaal geen zin aan werken, maar ben wel blij dat ik het direct heb opgepakt (dezelfde dag dat mijn ex vertrok ben ik weer begonnen.) En we zouden ook nog op vakantie gaan (onze eerste vakantie samen.).

Gelukkig is een goede vriendin van mij reisleidster en was in het buitenland op dat moment. Dus heb ik besloten toch op vakantie te gaan. Ik stond er eigenlijk helemaal niet achter, maar wist dat ik dit wel moest doen. Ik kon bij mijn vriendin terecht en bij haar blijven. Lekker goedkoop ook en reuze gezellig. Maar ohh, wat keek ik er tegen op. Als ik op de bank had mogen zitten wegkwijnen, had ik daarvoor gekozen. Maar gelukkig heeft mijn ex het met één ding bij het juiste eind gehad: ik ben sterker dan ik zelf denk.

Voordat ik op vakantie ging hebben mijn ex en ik nog een paar keer met elkaar gebeld. In die gesprekken vertelde hij dat hij onwijs veel spijt had, dat hij me had laten gaan. Dat hij me vreselijk veel miste en dat hij veel had nagedacht. Dat hij tot de conclusie was gekomen dat hij het wél kon accepteren. Ik heb hem toen gezegd dat ik mijn leven niet met iemand wil delen die het alleen maar accepteert. Dat was niet goed genoeg meer. Ik wil mijn leven delen met iemand die me geloofd en vertrouwd. En daarnaast, ik geloofde hém niet meer. Het kan niet mogelijk zijn dat iemand na 4 1/2 jaar vaste overtuiging, na een heel weekend over dat onderwerp te hebben nagedacht en heel zeker van zijn conclusie te zijn, nu in één keer het licht te hebben gezien. Als dat écht zo was, dan ben ik dom dat ik het 4 1/2 jaar getrokken heb. Dan had ik direct de eerste keer voor mezelf moeten kiezen, in plaat van 4 1/2 jaar na dato. Had ik sowieso, maar dat ik weer een ander verhaal...

De vakantie heeft me emotioneel "gered." Zoals ik zei, totaal geen zin. Maar toen ik daar aankwam, moest ik wel 'gezellig' doen, want ik wilde de tijd voor mijn vriendin ook niet 'verpesten.' En de eerste paar dagen waren dan ook best wel eens een strijd, maar het ging me steeds beter af en hoefde steeds minder te 'acteren.' Even geen herinneringen om me heen. Alleen maar zon, zee en strand. En daar knapt een mens wel van op. Aandacht van leuke mannen doet het ook altijd goed. En mijn vriendinnetje bij mij die ik compleet vertrouw. Nou, dé combinatie voor een goede uitkomst. Toen ik weer in Nederland was wist ik het dan ook zeker... dit keer is definitief. Dit keer kon ik het niet meer opbrengen. Dit keer had ik de energie er niet meer voor en het vertrouwen niet meer in.

Ook kwam ik terug met het vertrouwen, dat ik de moeite waard was, om ooit een man te ontmoeten die net zoveel voor mij gaat als ik voor hem. Maar voorlopig blijf ik even alleen. Er zijn nog veel te veel dingen die ik eerst met mezelf moet uitzoeken. Nu ik geen vriend meer heb, staat niemand mij meer 'in de weg' om veel vaart te zetten achter mijn 4 jaar therapie. Zoveel dingen geleerd, maar nooit gevoeld. Daar wordt het tijd voor. Tijd om echt wat aan mijn zelfvertrouwen te doen, mijn onzekerheden. Tijd om mezelf mooi te gaan vinden. En het zal nog een lange weg zijn. Ben in de jaren over zoveel dingen zo onzeker geworden, dat ik me heel snel van mijn stuk laat brengen en de meningen van anderen heel erg aantrek. En zolang ik onzeker blijf, kunnen mannen dus ook heel makkelijk misbruik van mij maken. Tijd om er nu dan ook echt een keer wat aan te doen.

Na mijn vakantie ontving ik een sms van mijn ex, dat hij toch liever geen contact met me wilde hebben. Dit omdat hij dat te moeilijk vond. Ook dat heb ik geaccepteerd en gerespecteerd. En ben er nu blij om. Wil zelf ook even geen contact meer. Het gaat nu goed met mij en zie het leven weer zitten. Heb weer hoop voor mezelf. En nieuwe doelen gemaakt in mijn leven. Ik heb besloten om volgend jaar een jaar te gaan reizen. Ben het zat met mijn leventje hier, voor even. Ben toe aan nieuwe mensen, nieuwe omgeving en een tijdje voor mezelf. Ik ben best opgelucht om weer singel te zijn. En misschien is dat te begrijpen n.a.v. mijn verhaal. Geen stress meer. Kan 's avonds weer rustig het bed instappen. Kan weer met mijn hoofd omhoog lopen en hoef blikken niet meer te ontwijken. Hoef niet bang te zijn in gezelschap van mannen. Hoef geen rekening meer te houden met zijn humeur. Bang te zijn wanneer de bom barst. Ik hoef niets meer te 'bewijzen.' Hoef geen medicijnen meer te slikken, die ik eigenlijk toch al niet wilde slikken. En de gedachte dat m'n partner me niet geloofde/vertrouwde, maakte me stukje bij beetje kapot.

En ondanks alles, gun ik mijn ex het allerbeste toe en hoop dat hij weer heel gauw gelukkig wordt. Houden van, voor mij, is ook kunnen loslaten. Ik weet dat hij dit alles ook niet met opzet heeft gedaan en dat hij het ook graag anders gezien zou hebben. We hebben veel met elkaar gedeeld en vele mooie herinneringen gemaakt samen. Ik heb veel van hem geleerd en daar ben ik hem dankbaar voor. Ik geef hem nergens de schuld van of ben ik boos op hem, maar ik weet dat ik niet meer door kan met hem. Dat gaat een tijdje goed en dan vallen we terug in ons oude, bekende, patroon en dan kun je me afvoeren. En daar ben ik niet bereidwillig toe. Ga mezelf niet kapot maken. Gelukkig heb ik daar nog wel genoeg eigenwaarde voor. Slaapseks zal altijd een groot hoofdstuk van mijn leven blijven, maar moet nu leren accepteren dat ik het heb en dat er niets is wat ik kan doen waardoor het over gaat. Ik heb er niet voor gekozen en moet me dan ook geen slachtoffer voelen. Maar gewoon als een deel van mij.

En dat was dan het einde van mijn slaapseks verhaal. Ik heb mijn les hard moeten leren. Maar ik weet nu, dat ik mijn ex nooit had kunnen 'overtuigen.' Dat ik niets meer kon doen. En ik zal nooit meer een man in mijn leven accepteren die mij niet voor de volle 100% vertrouwt/steunt en gelooft. Ik zal deze strijd nooit meer leveren, want dat heb ik lang genoeg gedaan en het wordt tijd om voor mezelf te gaan strijden. Recentelijk is mijn verhaal gepubliceerd door 'de Vriendin.' En ik zal wel blijven vechten om meer bekendheid te geven aan deze aandoening, maar niet meer zo zeer voor mezelf, maar voor alle anderen die ook in deze situatie verkeren. En er is maar één ding die ik slaapseksers, die niet gelooft worden, kan meegeven... ga uit de slachtofferrol, kies voor jezelf, want iemand die je niet geloofd, zul je nóóit kunnen overtuigen. Wordt vervolgd...

Ik wil via deze weg alle mensen bedanken voor jullie lieve steunende reacties op het artikel in 'de Vriendin' en via deze website.
En in het bijzonder wil ik mijn lieve vrienden en mijn mams bedanken voor hun steun. Zonder hen was ik waarschijnlijk niet zo ver gekomen. En zonder hen was ik al lang terug geweest bij mijn ex. Zij helpen me weer focussen, wanneer ik de weg niet meer helemaal helder zie.

En daar ben ik dankbaar voor!

Naar boven

Update (november 2006)

En zo zijn we 3 jaar verder. 3 Jaar waarin heel veel is gebeurd en ik niet meer de persoon ben, welke de bovenstaande verhalen geschreven heeft.

In april 2004 ben ik vertrokken naar Australië. Een jaar backpacken en weg van huis. Ik heb 9 maanden door Australië gereisd in m'n eigen auto. Van Sydney naar het noordelijke Cairns, vanuit daar door de outback (woestijn) via Darwin naar Adelaide gereden. En toen langs de kust weer naar Sydney. Na Australië 6 weken door Nieuw Zeeland gereisd, om daarna door te vliegen naar Azië. Daar heb ik de cultuur van Thailand en Cambodja opgesnoven. Vooral de laatste 2 landen hebben een zware indruk op mij gemaakt en m'n leven goed in perspectief gezet. De gehele reis is een zo'n geweldige ervaring geweest, die ik nooit kan omschrijven en dan ook niet zal doen :-).

Zoals ik al zei ben ik niet meer degene, die de bovenstaande verhalen geschreven heeft. Slaapseks is geen groot onderdeel van mijn leven meer en ik weet niet eens of het wel/niet meer gebeurd (ben nog altijd een happy single.) Tijdens mijn wereldreis heb ik de meeste nachten doorgebracht in hostels, waar ik m'n kamer deelde met 6 tot 9 andere vrouwen/meiden. Daaruit kun je afleidden hoeveel slaapseks mijn leven nog beïnvloed/beheerst... weinig. De onwetendheid en het oordeel van een ander kunnen me niet meer bekoren. Wel besteed ik nog veel aandacht aan het onderwerp zelf en probeer ik me er nog altijd hard voor te maken (vandaar ook de nieuwe website.) En recentelijk heb ik een telefonisch interview gehad met een Canadese journaliste, die er een artikel over gaat schrijven.

Natuurlijk heb ik de afgelopen 3 jaar veel en vaak nagedacht over mijn stormachtige relatie, slaapseks en hoe ik zelf in het leven stond/sta. En als ik de bovenstaande verhalen terug lees, kan ik soms niet begrijpen dat ik zo zacht, mild en coulant met mijn ex ben geweest. Dat ik zoveel voor hem over heb gehad, terwijl hij nergens aan mee wilde werken. Dat ik hem zelfs nog beschermde en het voor hem opnam. Tot op de dag van vandaag gun en wens ik hem het allerbeste toe... ik zie alleen hoe onzeker ik zelf was.

Gelukkig is er van die persoon niet veel meer over. Door mijn vele ervaringen de afgelopen 3 jaar, ben ik uitgegroeid tot een zelfstandige, zekere, sociale, gezellige, aantrekkelijke, nog jonge en lieve vrouw, waaraan mijn jaar reizen het grootste aandeel heeft gehad. Het wonen en reizen in het buitenland hebben mijn creativiteit, mensenkennis, persoonlijkheid en communicatieve vaardigheden nog meer gesterkt. Voor mezelf moeten zorgen en opkomen, m'n intuïtie leren te vertrouwen (!!) en mezelf moeten promoten hebben veel van mijn onzekerheden doen verdwijnen. Kort gezegd... mijn eigenwaarde is op een gezond peil terecht gekomen en mijn leven in rustig vaarwater :-).

Hoe moeilijk het allemaal ook is geweest, ik ben blij dat slaapseks mij overkomen is. Ik heb er veel van geleerd en nu andere mensen te kunnen helpen geeft mij zoveel terug. Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die aan slaapseks lijden en er nog onder gebukt gaan. Een luisterend oor, steun en begrip kunnen ze/jullie altijd bij mij vinden (email mij).

Veel liefs.

Naar boven